นิทานคติธรรมเรื่อง คนขี่ลา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีชายแก่คนหนึ่งเขามีลูกชายที่ยังเป็นเด็กอยู่คนหนึ่ง กำลังเดินทางไปอีกเมืองหนึ่ง โดยใช้ลาเป็นพาหนะ

ในตอนแรกนั้นชายแก่นั่งอยู่บนลาและให้ลูกของเขาซึ่งยังเป็นเด็กเดินจูงลา เมื่อมีชาวบ้านมาพบเห็นก็วิจารณ์ว่าทรมานเด็ก น่าจะให้คนแก่เป็นคนจูงลาและให้เด็กขึ้นไปนั่งบนลาน่าจะดีกว่า ชายแก่จึงลงจากลาและให้ลูกของเขาที่ยังเป็นเด็กอยู่ขึ้นไปนั่งบนลาและเขาเดินจูงลาแทน เมื่อมีชาวบ้านมาพบเห็นก็วิจารณ์ว่าทรมานคนแก่

คราวนี้พวกเขาจึงตัดสินใจขึ้นไปนั่งบนลาพร้อมกันเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกวิจารณ์ว่าทรมานเด็กหรือคนแก่อีก เมื่อมีชาวบ้านมาพบเห็นก็ถูกวิจารณ์ว่าทรมานสัตว์ ขึ้นไปนั่งได้อย่างไรถึงสองคน ลาจะรับน้ำหนักไม่ไหว

คราวนี้พวกเขาจึงลองดูใหม่ ลงจากลาทั้งหมด และเดินจูงลา เมื่อมีชาวบ้านมาพบเห็น ชาวบ้านเหล่านั้นก็หัวเราะเยาะพวกเขาและหาว่าพวกเขาโง่

คติธรรม
หลาย ๆ ครั้งเรามักจะสนใจคำวิจารณ์หรือคำแนะนำของคนอื่น ๆ มากจนเกินไป จริงอยู่บางครั้งผู้วิจารณ์หรือแนะนำก็หวังดีต้องการแนะนำสิ่งทีดีแก่เรา เราเองก็ควรจะรับฟังคำวิจารณ์หรือคำแนะนำนั้น ๆ พิจารณาให้ดีว่าคำแนะนำนั้นสมควรจะนำมาปฏิบัติหรือไม่ เพราะอย่างไรถึงที่สุดแล้วผู้ได้รับผลจากการกระทำของเราไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ย่อมเป็นตัวเราเองมากที่สุด ดังนั้นถ้าเราคิดว่าสิ่งที่เราทำอยู่ถูกต้อง ดีแล้ว เหมาะสมแล้ว ก็จงทำไปเถิด เพราะอย่างไรเสียก็ไม่สามารถหลีกหนีการวิจารณ์ติเตียนได้